Afgelopen week belde de klant opeens. Ze was in de buurt. Of haar dochter dat rondje nu eindelijk mocht komen vliegen? Belofte maakt schuld, dus: zo gezegd, zo gedaan. Alleen vond ik dat moeder dan ook mee moest gaan.
Zodoende zijn we eerder deze week nog wezen vliegen.
En toen stuurden ze net een foto. Hun camper staat vóór mijn tiny house op het vliegveld (ze hadden de artiesteningang van het vliegveld gevonden)...
Of mijn vrouw, dochter Lea en ik wilden komen. Ze nodigen ons uit voor een etentje daar op het vliegveldrestaurant. En ondertussen gaat de dochter van klant nog een parachutesprong doen bij de buren.
OK; het is prachtig weer. Mijn agenda is verder leeg vandaag. He-le-maal leeg.
Ik weet niet hoe ik het netjes zeg, maar: ik gooi de tent wat eerder dicht.
Niet omdat mijn werk niet leuk is – integendeel, ik heb het allerleukste werk dat er is. Maar sommige dagen zijn té mooi, klanten worden vrienden, en de zomer roept te hard.
Dus tot morgen. Ik ga naar het vliegveld...
